Pink Lake sa taglagas

2026-10-15

Noong hapon ng Thanksgiving, nagpunta ako sa Pink Lake sa Gatineau Mountains. Sa ganitong oras ng weekdays, nasa kalsada pa rin ako, buong araw na nakahawak sa manibela, nagde-deliver ng mga package. Ang oras ay pag-aari ng iba, at ang ritmo ay pag-aari ng iba. Pambihirang hapon na walang laman ang mga kamay ko at walang laman ang mga hakbang ko, kaya gusto kong mamasyal sa tabi ng lawa.

Ang lawa ay tinatawag na Pink Lake, na isinalin bilang Pink Lake, ngunit hindi ito kulay rosas. Ang pangalan ng lawa ay nagmula sa isang pamilya na nag-reclaim ng lupa dito noong mga unang taon, at walang kinalaman sa kulay nito. Sa taglagas, ang mga bundok ay napapalibutan ng mga kulay: ang mga maple ay pula, ang mga birch ay dilaw, at ang mga puno ng pino ay malalim pa rin ang berde, patong-patong, na nakapalibot sa lawa sa gitna. Ang tubig sa lawa ay tila hinihigop ang lahat ng mga kulay na ito, lumulubog sa ilalim ng tubig, nang mapayapa.

Umaambon noong araw na iyon. Nakatayo sa mataas na punto ng plank road at nakatingin sa ibaba, ang ibabaw ng lawa ay kasing flat ng isang bagong pulidong salamin. Ang kalangitan ay mapusyaw na kulay abo, at ang mga anino ng ulap ay lumulubog sa tubig. Mahirap sabihin kung nasaan ang langit at nasaan ang tubig. May isang puno sa baybayin, karamihan sa mga dahon nito ay nalaglag, at ang mga sanga nito ay umaabot sa lawa, tulad ng isang taong huminto sa kalagitnaan ng pangungusap. Sa plank road sa di kalayuan, may maliliit na pigura ng tatlo o dalawang turista, at ang kanilang mga boses ay lumutang sa ibabaw ng tubig, ngunit mabilis na binawi ng hamog.

Maglakad nang dahan-dahan sa daanan sa paligid ng lawa. Kapag lumakas ang hangin, ang ibabaw ng lawa ay kulubot, at ang mga pagmuni-muni sa buong lawa ay nabasag sa manipis na kaliskis, kumikislap; kapag huminto ang hangin, ang mga pattern ng tubig ay nagsasara sa bawat pulgada, na nagpapanumbalik ng tanawin ng bundok, na parang walang nangyari. Ang mga sanga ng pine na nakabitin sa tabi ng kalsada ay may singaw ng tubig na nakasabit sa mga karayom; ang mga dahon ng isang hindi kilalang bush ay kalahating pula at kalahating berde - tulad ng kapag ang isang tao ay umabot sa katamtamang edad, kalahati sa kanila ay nasusunog at ang iba pang kalahati ay berde pa rin, at may dahilan para dito.

Tumayo ako sa tabi ng lawa, tinitingnan ang katahimikan ng lawa, at bigla kong naisip na malapit nang matapos ang taong ito. Sa daan upang maghatid ng mga kalakal, nakita ko kung ano ang hitsura ng lungsod na ito tuwing umaga: maniyebe, maulan, at madilim pa. Ang buhay ay nagtutulak sa mga tao pasulong at bihirang huminto. Ngunit nakatayo dito ngayon, hindi ko kailangang magmadali para sa anumang bagay, hindi ko kailangang magpadala ng kahit ano, pinagmamasdan ko lang ang hamog na dahan-dahang naglalakad sa tubig at ang mga dahon ay unti-unting nahuhulog. Ang ganoong hapon ay naging isang napakarangyang bagay. Sa Araw ng Pasasalamat, marahil ito ang biyayang aking pinasasalamatan: pagkatapos ng mahabang paglalakad, maaari pa rin akong huminto sa isang lawa at may kapayapaan pa rin sa aking puso.

Pagbalik namin, medyo kumalat ang hamog, at ang mga bundok sa kabilang panig ng lawa ay inihayag na patong-patong, na mas malinaw kaysa noong dumating kami dito. Maulap pa rin ang langit, pero parang kumupas na ang ulap sa puso ko.