ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਬੀ ਝੀਲ

2026-10-15

ਥੈਂਕਸਗਿਵਿੰਗ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਗੈਟੀਨਿਊ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਬੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ. ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਅਜੇ ਵੀ ਸੜਕ 'ਤੇ ਹਾਂ, ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਲਈ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਵੀਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਪੈਕੇਜ ਡਿਲੀਵਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸਮਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਦੁਪਹਿਰ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਦਮ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੈਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।

ਝੀਲ ਨੂੰ ਗੁਲਾਬੀ ਝੀਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਗੁਲਾਬੀ ਝੀਲ ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਗੁਲਾਬੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਝੀਲ ਦਾ ਨਾਮ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਮੁੜ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਰੰਗ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ: ਮੇਪਲ ਲਾਲ ਹਨ, ਬਰਚ ਪੀਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਈਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਅਜੇ ਵੀ ਡੂੰਘੇ ਹਰੇ ਹਨ, ਪਰਤ ਦਰ ਪਰਤ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਝੀਲ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ. ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੰਗ ਲੀਨ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ.

ਉਸ ਦਿਨ ਧੁੰਦ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਲੈਂਕ ਰੋਡ ਦੇ ਉੱਚੇ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਝੀਲ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਲਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਸਮਤਲ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਹਲਕਾ ਸਲੇਟੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਕਿ ਅਸਮਾਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਇਕ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪੱਤੇ ਝੜ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਝੀਲ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਧ-ਵਿਚਕਾਰ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਪਲਾਕੀ ਵਾਲੀ ਸੜਕ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ-ਦੋ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਤੈਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਧੁੰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।

ਝੀਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲੋ। ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਝੀਲ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਝੁਰੜੀਆਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਪਤਲੇ ਪੈਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਇੰਚ ਇੰਚ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਲਟਕਦੀਆਂ ਪਾਈਨ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਈਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਾਸ਼ਪ ਲਟਕਦੀ ਹੈ; ਅਣਜਾਣ ਝਾੜੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅੱਧੇ ਲਾਲ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਹਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ - ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਧੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧੇ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਅੱਧੇ ਹਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ.

ਮੈਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖਲੋਤਾ, ਝੀਲ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਲ ਲਗਭਗ ਦੁਬਾਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ. ਮਾਲ ਡਿਲੀਵਰ ਕਰਨ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਬਰਫ਼ਬਾਰੀ, ਬਰਸਾਤੀ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਹਨੇਰਾ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਘੱਟ ਹੀ ਰੁਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਖਲੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਭੇਜਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੇ ਅਤੇ ਪੱਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਡਿੱਗਦੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ. ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਦੁਪਹਿਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚੀਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਥੈਂਕਸਗਿਵਿੰਗ ਡੇ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹਾਂ: ਇੰਨਾ ਲੰਬਾ ਰਸਤਾ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਝੀਲ ਕੋਲ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧੁੰਦ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਪਰਤ ਦਰ ਦਰ ਪਰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਸੀ, ਨਾਲੋਂ ਸਾਫ਼ ਸੀ. ਅਸਮਾਨ ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਦਲਵਾਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧੁੰਦ ਫਿੱਕੀ ਪੈ ਗਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ.