دریاچه صورتی در پاییز

2026-10-15

بعدازظهر روز شکرگزاری، به دریاچه صورتی در کوه‌های گاتینو رفتم. در این زمان از روزهای هفته، احتمالاً هنوز در جاده هستم، فرمان را برای یک روز کامل نگه داشته و بسته ها را یکی یکی تحویل می دهم. زمان متعلق به دیگران است و ریتم متعلق به دیگران است. بعدازظهر نادری است که دستانم خالی و قدم هایم خالی است، بنابراین می خواهم در کنار دریاچه قدم بزنم.

این دریاچه را دریاچه صورتی می نامند که به دریاچه صورتی ترجمه می شود اما اصلا صورتی نیست. نام دریاچه برگرفته از خانواده‌ای است که در سال‌های اولیه زمین‌هایی را در اینجا بازپس گرفتند و ربطی به رنگ آن ندارد. در پاییز، کوه‌ها با رنگ‌ها احاطه می‌شوند: افرا قرمز، توس زرد، و درختان کاج هنوز عمیقا سبز هستند، لایه به لایه دریاچه را در وسط احاطه کرده‌اند. به نظر می رسد که آب دریاچه همه این رنگ ها را جذب کرده و به آرامی به ته آب فرو می رود.

آن روز مه گرفته بود. با ایستادن در نقطه مرتفع جاده تخته‌ای و نگاه کردن به پایین، سطح دریاچه مانند یک آینه تازه صیقلی صاف است. آسمان خاکستری روشن است و سایه های ابر در آب فرو می روند. تشخیص اینکه آسمان کجا و آب کجا. درختی در ساحل است که بیشتر برگ هایش ریخته است و شاخه هایش تا دریاچه کشیده شده است، مثل کسی که در وسط جمله می ایستد. در جاده تخته‌ای در دوردست، چهره‌های کوچکی از سه یا دو گردشگر دیده می‌شدند که صدایشان روی سطح آب شناور بود، اما به سرعت توسط مه بازگردانده شد.

در مسیر اطراف دریاچه به آرامی قدم بزنید. وقتی باد می‌وزد، سطح دریاچه چروک می‌شود و انعکاس‌ها در سراسر دریاچه به مقیاس‌های نازک تبدیل می‌شوند و سوسو می‌زنند. وقتی باد متوقف می شود، الگوهای آب اینچ به اینچ نزدیک می شوند و مناظر کوهستان را بازسازی می کنند، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. شاخه‌های کاج که در کنار جاده آویزان هستند، بخار آب روی سوزن‌ها آویزان است. برگ های یک بوته ناشناخته نیمی قرمز و نیمی سبز است - درست مانند زمانی که انسان به میانسالی می رسد، نیمی از آنها سوخته و نیمی دیگر هنوز سبز هستند و این دلیلی دارد.

کنار دریاچه ایستادم و به آرامش دریاچه نگاه کردم و ناگهان فکر کردم که امسال تقریباً دوباره تمام شده است. در راه تحویل کالا، هر روز صبح دیدم این شهر چه شکلی است: برفی، بارانی و هنوز تاریک. زندگی مردم را به جلو می راند و بندرت متوقف می شود. اما امروز اینجا ایستاده ام، مجبور نیستم برای چیزی عجله کنم، مجبور نیستم چیزی بفرستم، فقط مه را تماشا می کنم که آرام آرام روی آب راه می رود و برگ ها به آرامی می ریزند. چنین بعد از ظهر یک چیز بسیار مجلل بود. در روز شکرگزاری، شاید این موهبتی باشد که من از آن سپاسگزارم: بعد از پیمودن مسیری طولانی، هنوز هم می توانم در کنار دریاچه توقف کنم و همچنان در قلبم آرامش داشته باشم.

وقتی برگشتیم مه کمی پراکنده شد و کوه های آن طرف دریاچه لایه به لایه نمایان شد که نسبت به زمانی که به اینجا آمدیم شفاف تر بود. آسمان هنوز ابری است اما مه در دلم انگار محو شده است.